buzlu.org

Osmanlı İmparatorluğunda herhangi bir ülke ile savaşmaya karar vereceği zaman padişahın huzurunda bir meclis toplanırdı. ¹Divan-ı Hümayun üyelerinin yanı sıra;Kaptan Paşa, Şeyhülislam, Yeniçeri Ağası, bazı beylerbeyi ve komutanlarda katılırdı.Herkese söz hakkı verilerek fikir alınırdı. Savaş açılmadan önce Şeyhülislamdan fetva alınırdı.

Sefer yapılacağı yöndeki şehirlerde bulunan Osmanlı vali ve kadılarına emirler yazılarak yollar ve köprülerle ilgili yapılması gereken işlerin yerine getirilmesi emredilirdi. Yollar temizlenip, genişletilir, üzerindeki engeller kaldırılır ve on binlerce askerin zorluk çekmeden geçebileceği hale getirilirdi.Harap köprüler tamir edilir, eğer yıkılmış ise yeniden yapılırdı.

İnsan ve Hayvanların Yiyecekleri Depolanıyor

İnsanların yanı sıra askerleri ve ordunun ağırlıklarını taşıyan hayvanların yemlerinin temini de gerekliydi.Bunun için sefer yolu üzerindeki mahalli yöneticilere emirler gönedrilir ve onların vasıtasıyla menzil adı verilen bazı noktalarda gerekli ihtiyaç ambarlarda depolanırdı.

²Menzillerde;un, buğday, bulgur, çavdar, darı, pirinç., arpa, yağ, bal, koyun, yavuk, ekmek, saman, et ve odun gibi maddeler depolanırdı.

³Osmanlı ordusunda uzun müddet esir olarak bulunan Kont Marsipli;her bir askere günlük olarak 320 gram ekmek, 160 gram peksimet,200 gram koyun eti, 160 gram pirinç,ve 80 gram yağ verildiğini belirtir.

Askerler Toplanıyor

Osmanlı ordusunun meydana getiren askerler ülkenin deÄŸiÅŸik yerlerinde bulunurlardı.Merkezde, sadece Yeniçeriler ile diÄŸer Kapıkulu askerlerinin bir kısmı vardı. Osmanlı ordusunun çoÄŸunluÄŸunu oluÅŸturan tımarlı sipahiler, timar olarak gelirini aldıkları topraklarda yaÅŸarlardı. Bu yüzden tımarlı sipahilerin alaybeyleri ve çeri baÅŸlarına emir gönderilerek sefere çıkılacağı için hazırlıklarını yapmaları emredilirdi. TaÅŸrada bulunan Yeniçeri ve diÄŸer Kapıkulu askerleri de onları toplamaya memur edilen görevliler vasıtasıyla orduya getirilirlerdi. TaÅŸrada bulunan askerler, sefer güzergahı boyunca Osmanlı ordusuna katılırlardı. Orduya gelen askerlerin tam teçhizatlı olmaları gerekliydi.Atları, silahları, zırhları eksiksiz olmalıydı. Yavuz Sultan Selim zamanında orduya katılması emredilen tımarlı sipahilere hitaben gönderilen bir fermanda;”Tolgası eksik olanın kafasının, kolçağı eksik olanın kolunun kesileceÄŸi” belirtilmiÅŸti…

Osmanlı İmparatorluğu 3 kıtayı 623 sene işte bu disiplin yapısı ve imanıyla yönetti. Sefere çıkılmadan önce o memleket,gönülden fethedilirdi. Oranın halkı Osmanlıyı yadırgamaz, ordusuna kucak açar, yönetimini daha savaştan önce kabullenirdi.

Osmanlı muhteşem işler yaptı. Dünyaya Nizam-ı alemi öğretti.İslamı yaydı,
sancaktarı oldu. Nice atsız Alperenler canları İlay-ı Kelimetullah uğruna feda ettiler.Padişahlar Kanuni gibi, 80 yaşında Zigetvar önünde sırf Allah rızası için şehit oldular.Onlar ki cihan padişahlarıydı.tahtlarında rahat rahat oturamadılar. Ömürlerinin çoğu gaza meydanlarında geçti.

Peki ya biz? Bu günün Türkiye’si,Türkleri biz ne yapıyoruz? Biz bu neslin devamı deÄŸimliyiz? yoksa hain emperyalistler genlerimizi de mi bozdu? ArkadaÅŸlar BÄ°ZDE bu cevher ve bu hüner var. Gelin kendimize dönelim. Özümüz olalım. Hira Dağı kadar Müslüman, Tanrı Dağı kadar Türk.Her ÅŸey Türk’e göre Türk tarafından. Allah (c.c) Türk’ü korusun ve yüceltsin.Saygılar…

1 Afyoncu, Erhan,”Sorularla Osmanlı Ä°mparatorluÄŸu”, cilt3, s.22

2 Binbaşı, Mehmet,”II. Viyana Seferinde Edirne’den Viyana’ya Kadar Menziller, Yapılan Masraflar”Ank.2001, s.171-180

3 “Sorularla Osmanlı Ä°mparatorluÄŸu”, s.24